“Η πορνεία”

Λέει ο απόστολος Παύλος: “Δεν ξέρετε πώς είστε ναός του Θεού και ότι το Πνεύμα του Θεού κατοικεί ανάμεσά σας; Αν κάποιος, λοιπόν, καταστρέφει το ναό του Θεού, αυτόν θα τον αφανίσει ο Θεός” (Α΄Κορ. 3:16-17). Όλες οι αμαρτίες μολύνουν την ψυχή. Μόνο η πορνεία μολύνει ολόκληρο τον άνθρωπο, και την ψυχή και το σώμα του.
Όταν η γενετήσια πράξη έχει σκπό την αύξηση του ανθρώπινου γένους, σύμφωνα με τη θεϊκή προσταγή και ευλογία (Γεν. 1:28), και όταν γίνεται με εκκλησιαστικές προϋποθέσεις, όπως δηλαδή ορίζουν το Ευαγγέλιο, οι ιεροί κανόνες και οι υποθήκες των Αγίων Πατέρων, δεν αποτελεί παράπτωμα. Αλλιώς είναι αμάρτημα θανάσιμο, αλλά κι ένα από τα πιο άγρια, τα πιο δυσκολοπολέμητα πάθη.
Η πορνεία, μολονότι από τα νιάτα σου ως τα γεράματά σου δεν θα πάψει να σε πολεμάει, νικιέται ευκολότερα όταν αποφεύγεις τελείως την πράξη και τους τόπους της αμαρτίας. Μην ξεγελαστείς και πεις, “Ας δοκιμάσω μια φορά, κι έπειτα εγκρατεύομαι”, γιατί, ειδικά σε τούτο το πάθος, η πρώτη πτώση δεν είναι σχεδόν ποτέ και η τελευταία, αλλά η αρχή του κατήφορου. Έχει αποδειχθεί, πώς όποιος δεν δοκίμασε ποτέ την αμαρτία, πολύ ευκολότερα πολεμάει και καταβάλλει το πάθος.
Η σαρκική επιθυμία, αδελφέ, είναι σαν ένα άλογο αχαλίνωτο, που πέφτει μέσα στους γκρεμούς και τραυματίζεται. Η σωφροσύνη και η εγκράτεια είναι το χαλινάρι που τη συγκρατεί. Όποιος δεν θέλει να γκρεμιστεί, ας κρατάει γερά το χαλινάρι και ας την έχει κάτω από τον έλεγχό του. Γιατί εκείνος που θα πέσει στο βάραθρο της πορνείας, δύσκολα θα μπορέσει να βγει έξω, δύσκολα θα κινηθεί σε μετάνοια, δύσκολα θα σηκώσει τα μάτια του στον ουρανό. Το βλέμμα του είναι στραμμένο πάντα στη γη, σαν των άλογων ζώων, και κάνει ενώπιον του Θεού τέτοιες απρέπειες, που δεν θα τολμούσε να τις κάνει μπροστά σ΄ένα μικρό παιδί.
Γι΄αυτούς που πέφτουν αμετανόητα στα σαρκικά αμαρτήματα, ο απόστολος Παύλος γράφει, ότι δεν θα κληρονομήσουν την ουράνια βασιλεία (Α΄Κορ. 6:9-10). Η θέση τους είναι στην αιώνια φωτιά της κολάσεως, που οι ίδιοι διαλέγουν ήδη από τη ζωή αυτή. Γιατί η πορνεία είναι κι αυτή φωτιά όμοια μ΄εκείνη της γέενας. Καύσιμες ύλες της είναι η γαστριμαργία, η φιλαυτία και η απροσεξία, φλόγες της είναι η απρέπεια και η αναισχυντία, στάχτη της είναι η ακαθαρσία, καπνός της είναι η ντροπή και αποτελέσματά της, η φθορά του σώματος, η παράβαση του θείου νόμου, ο μολυσμός της ψυχής, ο χωρισμός από το Θεό. Γι΄αυτό είναι ανάγκη να βρίσκεται συνέχεια σε επιφυλακή και νήψη, ώστε να μη σε νικήσει. Και καθώς φεύγεις μακριά από τη φωτιά, για να μη σε κάψει, έτσι να φεύγεις κι απ΄αυτή τη λαύρα της σάρκας. Μην πλησιάζεις σε τόπους επικίνδυνους, γνωρίζοντας πώς είσαι αδύνατος. Δεν πρέπει να επαναπαύεσαι, μήτε να ξεθαρρεύεις, μήτε να υπολογίζεις στην ως τώρα εγκράτειά σου, γιατί πολλοί, και μάλιστα πιο ενάρετοι και πιο αγωνιστές από σένα, αφού κατόρθωσαν να νικήσουν και να στεφανωθούν πολλές φορές, ύστερα ηττήθηκαν αξιοθρήνητα. Γιατί όπως η φωτιά μαλακώνει ακόμα και το σίδερο, έτσι και η φλόγα της πορνείας μαλθακώνει ακόμα και τους σιδερένιους άνδρες.
Αδύνατο είναι να πάς στον αλευρόμυλο, και να μην αλευρωθείς. Αδύνατο είναι να κρατάς πίσσα, και να μην κολλήσει στα χέρια σου. Το ίδιο αδύνατο είναι να συναναστρέφεσαι με ανθρώπους κοσμικούς, ανθρώπους αμαρτωλούς και σαρκολάτρες, και να μη μολυνθείς. Γι΄αυτό είναι λίγοι, αλλά και μακάριοι, εκείνοι που δεν πλήρωσαν ποτέ ούτ΄έναν οβολό στο δαίμονα της πορνείας, όχι μόνο με το σώμα και την πράξη, αλλά μήτε με το νού και την καρδιά τους. Γιατί, όπως είπε ο Κύριος, “όποιος βλέπει μια γυναίκα με πονηρή επιθυμία, έχει κιόλας διαπράξει μέσα του μοιχεία μ΄αυτήν” (Ματθ. 5:28). Έτσι, να μην περιεργάζεσαι όμορφα πρόσωπα ή σώματα και να μην αγγίζεις ξένη σάρκα, για να μην ερεθίζεις το πάθος που ζει μέσα σου, ούτε όμως κι εσύ να στολίζεσαι και να καλλωπίζεσαι, για να μη σκανδαλίζεις άλλες ψυχές. Πάντα να ντύνεσαι σεμνά και να φέρεσαι σεμνά. Πάντα να εργάζεσαι, για να φεύγουν οι λογισμοί, προπαντός όταν έχεις σαρκικό πόλεμο. Κράτησε στο νου σου και όσα θα διαβάσες παρακάτω, και έχε τα σαν όπλα και σαν γιατρικά εναντίον του πάθους της πορνείας, του πολέμου της σάρκας, που είναι ο ισχυρότερος απ΄όλους τους πολέμους του εχθρού.
Πρώτα-πρώτα, σαν βασικότερο όπλο και γιατρικό, οι σοφοί Πατέρες μας παρέδωσαν την επιμελή τήρηση και φύλαξη των αισθήσεων, και μάλιστα της οράσεως, γιατί τα μάτια είναι οι αγωγοί, απ΄όπου το θανάσιμο δηλητήριο των ηδονών διοχετεύεται στην ψυχή μας, είναι οι θύρες, απ΄όπου όλες οι ματαιότητες του κόσμου τούτου μπαίνουν μέσα μας, μολύνουν το νού μας και παραλύουν τη θέλησή μας. Και όταν παραλύσει η θέληση, συγκαταβαίνει η καρδιά μας στο πονηρό, και αποφασίζουμε να το πραγματοποιήσουμε. “Εκ γάρ του οράν τίκτεται το εράν”, και απ΄αυτό η συγκατάθεση και από τη συγκατάθεση η πράξη. Αν δεν κοίταζες το πρόσωπο ή το πράγμα που σου άναψε την επιθυμία, όλα τα υπόλοιπα θα έλειπαν. Αν δεν κοίταζαν οι προπάτορές μας το απαγορευμένο δέντρο της γνώσεως του καλού και του κακού (Γεν. 2:17), δεν θ΄αμάρταναν και δεν θα καταδικάζονταν σε εξορία από τον παράδεισο. Αν δεν κοίταζε ο Δαβίδ τη Βηρσαβεέ, δεν θα έπεφτε σε μοιχεία και φόνο (Β΄Βασ. 11:1-27). Και αν δεν κοίταζε ο Σολομών τις όμορφες ειδωλολάτρισσες, δεν θα καταντούσε σε τόση ασέβεια (Γ΄Βασ. 11:1-8). 
Να που μπορεί να οδηγήσει το απρόσεκτο βλέμμα. 
Γι΄αυτό ο Κύριος έφτασε να πει τη γνωστή διδακτική υπερβολή: “Αν το μάτι σου σε σκανδαλίζει, βγάλε το. Είναι προτιμότερο να μπεις μονόφθαλμος στη βασιλεία του Θεού, παρά να έχεις δύο μάτια και να πάς στη γέενα του πυρός” (Μάρκ. 9:47).
Μετά την όραση, χρειάζεται η φύλαξη της ακοής, ώστε τ΄αυτιά σου να μην ακούνε μουσική και τραγούδια πού εξάπτουν τη σαρκική φλόγα, μήτε λόγια πορνικά και διηγήσεις ερεθιστικές.
Η τρίτη αίσθηση, η όσφρηση, δεν είναι τόσο επικίνδυνη, πλήν όμως πρέπει κι αυτή να την προσέχεις, γιατί είναι μερικά αρώματα που ξεσηκώνουν την επιθυμία.
Η τέταρτη όμως αίσθηση, η αφή, είναι επικίνδυνη κι απ΄αυτή την όραση. Δεν είναι δυνατό να ψηλαφήσεις σάρκα, και να μην ολοκληρώσεις την αμαρτωλή πράξη, αν συντελεί σ΄αυτό και ο τόπος.
Όσο για την Πέμπτη και τελευταία αίσθηση, τη γεύση, για να μην ενισχύει τον σαρκικό πόλεμο, χρειάζεται να της στερήσεις το πολύ φαγητό και το πολύ πιοτό, προπαντός τα καρυκεύματα και τα λίπη. Όσο η νηστεία και η εγκράτεια καταλαγιάζουν την πυρωμένη σάρκα, τόσο η γαστριμαργία και η μέθη τη φουντώνουν.
Μην την περιποιείσαι λοιπόν τη σάρκα σου, μη δίνεις στο λάρυγγα και στην κοιλιά σου ό,τι σου ζητούν, για να κυριαρχείς επάνω τους και να μην είσαι δούλος τους. Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος λέει, ότι εκείνος που θέλει να νικήσει το πνεύμα της πορνείας και συνάμα υπηρετεί την κοιλιά του, μοιάζει με άνθρωπο που προσπαθεί να σβήσει τη φωτιά ρίχνοντάς της λάδι.
Ένας άλλος τρόπος αντιμετωπίσεως του σαρκικού πολέμου είναι η άμεση απομάκρυνση από το νου σου των πονηρών λογισμών και ενθυμήσεων. Σε πρόσβαλε ένας λογισμός; Διώξε τον χωρίς καθυστέρηση! Μόλις τον συνειδητοποιήσεις, μην τον αφήσει να σταθεί καθόλου στο νου σου. Την ίδια στιγμή αντικατάστησέ τον μ΄έναν άλλο λογισμό, αγαθό και πνευματικό, που να σου προξενεί κατάνυξη. Γιατί ο νους δεν μπορεί να μείνει ποτέ αδειανός από λογισμούς. Πάντα κάτι θα σκέφτεται, είτε αγαθό είτε πονηρό. Όταν, λοιπόν, βρίσκεσαι σ΄επιφυλακή, ώστε σε κάθε επίθεση κακών λογισμών ν΄αμυνθείς άμεσα με λογισμούς καλούς, δεν θ΄αφήσεις στους πρώτους περιθώρια να ενεργήσουν μέσα σου και να ξεσηκώσουν τη σάρκα. Αν όμως τους δεχτείς και τους κρατήσεις κάμποση ώρα, τότε αρχίζουν να ριζώνουν και να στερεώνονται στην ψυχή σου, οπότε είναι δύσκολο πια να τους διώξεις. Συμβαίνει δηλαδή ό,τι και με τη φωτιά, πού πολύ εύκολα τη σβήνεις μόλις αρχίζει ν΄ανάβει, δεν μπορείς όμως να την ελέγξεις όταν φουντώσει και απλωθεί σ΄ολόκληρο το δάσος, συμβαίνει ό,τι και με το δέντρο, που το ξεριζώνεις χωρίς δυσκολία όταν είναι μικρό και νεοφύτευτο, όχι όμως όταν μεγαλώσει και ριζώσει καλά, συμβαίνει ακόμα ό,τι και με τον εχθρό, που ευκολότερα του αντιστέκεσαι και
τον απωθείς όταν είναι στη θύρα, όπου ο τόπος είναι στενός, παρά όταν μπει μέσα στο σπίτι σου, οπότε έχει ελευθερία κινήσεων. Ο λογισμός της πορνείας είναι αδύνατος σαν ένα χορτοβλάσταρο, γι΄αυτό και τον τσακίζουμε εύκολα στην αρχή, μόλις πάει να τον βάλει ο δαίμονας στην καρδιά μας. Αν όμως τον δεχτούμε με ευχαρίστηση και ηδονική διάθεση, αν τον κρατήσουμε έστω και για λίγο, τότε γίνεται δυνατός σαν το σίδερο και πρέπει να καταβάλουμε πολλούς κόπους για να τον νικήσουμε.
Αν, από αμέλεια και απροσεξία σου, συμβεί να στερεωθεί στο νου σου ο πονηρός λογισμός, μην απελπιστείς και μην παραδώσεις τα όπλα. Πιάσε αμέσως την προσευχή, κραύγασε με πόνο στον Κύριο, ζήτησε με δάκρυα τη βοήθειά Του και παρακάλεσέ Τον ολόψυχα, όπως οι ναυτικοί που πέφτουν σε σφοδρή θαλασσοταραχή και κινδυνεύουν, να μη σ΄αφήσει να πνιγείς σ΄αυτή τη νοητή φουρτούνα. Λέγε ψαλμούς και προσευχές από τη Γραφή, όπως “Ο Θεός, είς την βοήθειάν μου πρόσχες, Κύριε, είς το βηθήσαί μοι σπεύσον…” (Ψαλμ. 69), “Εν τώ επικαλείσθαί με εισήκουσάς μου, ο Θεός της δικαιοσύνης μου, εν θλίψει επλάτυνάς με…” (Ψαλμ. 4),
“Κύριε, εισάκουσον της προσευχής μου…” (Ψαλμ. 142), “Πάτερ ημών ο εν τοίς ουρανοίς… μη εισενέγκης ημάς είς πειρασμόν” (Ματθ. 6:9-13) και άλλα παρόμοια. Μελέτα και στοχάζου το άχραντο πάθος και τον φρικτό σταυρικό θάνατο του Κυρίου μας -πόσα υπέμεινε για να θανατώσει την αμαρτία, στην οποία σε σπρώχνει τώρα ο ανθρωποκτόνος διάβολος! Ικέτευε την Κυρία Θεοτόκο και όλους τους αγίους να σπεύσουν σε βοήθειά σου. Και αν είναι κοντά ο πνευματικός σου ή άλλος ενάρετος άνθρωπος, τρέξε να πάρεις συμβουλή και παρηγοριά.
Όταν σε πολεμάει σφοδρά η σάρκα, πρόσεξε μη σε πλανήσει τούτος ο λογισμός, που πλάνησε πολλούς: “Δεν αντέχω πια αυτό το βασανιστήριο! Θα πέσω,
θα εκτονωθώ και θα ηρεμήσω”. Όχι, αδελφέ μου! Πρώτα-πρώτα, δεν θα βασανιζόσουν, αν, όπως είπαμε πριν, δεν άφηνες τον πονηρό λογισμό να εγκατασταθεί μέσα σου. Αν τον είχες διώξει από την πρώτη στιγμή, θα γλύτωνες όλη την ταλαιπωρία. Εσύ, λοιπόν, φταις για το ότι βασανίζεσαι. Αλλά και τώρα πάλι η λύση και η λύτρωση δεν βρίσκεται στην αμαρτία -μη γένοιτο! Αν υποκύψεις στον πειρασμό, τότε το δεύτερο κακό θα είναι πολύ χειρότερο από το πρώτο. Γιατί πρέπει να ξέρεις, πως η αμαρτία αυτή, πιο πολύ απ΄όλες τις άλλες, είναι αχόρταγη. Αν την πολεμάς σταθερά και δεν πέσεις ούτε μια φορά, σιγά-σιγά εξασθενίζει. Αν όμως ξεγελαστείς και πέσεις, νομίζοντας ότι έτσι θα ξεθυμάνει η εσωτερική σου πίεση και θα ησυχάσεις, τότε την έπαθες άσχημα! Γιατί, μετά την πρώτη φορά, ο δαίμονας θα σε φουντώσει πάλι, για να σε κάνει να πέσεις και δεύτερη. Τη δεύτερη θα την ακολουθήσουν και τρίτη και τέταρτη και Πέμπτη… Κάθε φορά θα λές πώς είναι η τελευταία -μά, αλίμονο, όχι! Γιατί έτσι λίγο-λίγο συνηθίζεις στην αμαρτία, και με τον καιρό η συνήθεια γίνεται ανάγκη και πάθος. Και τότε πια καταντάς ένας αλυσοδεμένος δούλος της πορνείας!
Αγωνίσου, λοιπόν, εναντίον της από την αρχή, με πολλή ανδρεία κι ενθουσιασμό, αλλά και με του Κυρίου την ενίσχυση. Έτσι γρήγορα και εύκολα θα την αποδυναμώσεις, οπότε και το διάβολο θα ντροπιάσεις και το Θεό θα δοξάσεις και εσύ θα είσαι ειρηνικός και οι άγιοι άγγελοι, ολόχαροι, θα έρθουν να σε υπηρετούν, όπως τον Κύριο όταν νίκησε τον πειρασμό (Ματθ. 4:11). Αν, απεναντίας, νικηθείς και πέσεις, η μεν ηδονή της αμαρτίας θα περάσει και θα χαθεί γρήγορα σαν αστραπή, η πίκρα όμως που αφήνει στην ψυχή και ο έλεγχος της συνειδήσεως θα σε βασανίζουν χειρότερα απ΄ό,τι ο προηγούμενος πόλεςμος της σάρκας.
Ένα άλλο ισχυρό φάρμακο και όπλο εναντίον της πορνείας είναι, όπως αναφέραμε ήδη, η μνήμη του θανάτου. Αν συλλογιστείς ότι σε λίγο ίσως δεν θα ζεις πιά, όπως ίσως δεν θα ζει και το πρόσωπο που σου προκαλεί σαρκικό πόθο, αν αντικρύσεις νοερά και το δικό σου και το άλλο σώμα νεκρό, βρωμισμένο, μισοφαγωμένο απ΄τα σκουλήκια -πώς να μη σιχαθείς τέτοια σάρκα; Πώς να μη μεταφερθεί η σκέψη σου από τα τωρινά και πρόσκαιρα στα μελλούμενα και αιώνια;
Αν πάλι η σαρκική σου πύρωση είναι τόσο μεγάλη, ώστε κανένα από τα γιατρικά και τα όπλα που αναφέραμε δεν είναι ικανό να σε σταματήσει από την πτώση, τότε μη διστάσεις να δοκιμάσεις και τούτο το φάρμακο, το πιο δριμύ και καυστικό απ΄όλα, με το οποίο πολλοί άγιοι δάμασαν και ταπείνωσαν την ανήμερη και αταπείνωτη πορνική φλόγα. Ποιο; Τον σωματικό πόνο! Όπως διαβάζουμε στα συναξάρια και στους βίους ενάρετων ανδρών, όταν δεν μπορούσαν αλλιώς να κατευνάσουν την έξαψή τους, κατέφευγαν και στο έσχατο τούτο μέσο. Ένας χτυπούσε με ξύλο το σώμα του, ώσπου μελάνιαζε. Άλλος καθόταν μισόγυμνος δίπλα σ΄έναν βάλτο, ώσπου κοκκίνιζε και πρηζόταν από τ΄άγρια τσιμπήματα των εντόμων. Άλλος, μέσα στο καταχείμωνο, έβγαζε τα ρούχα του και ξάπλωνε πάνω στο χιόνι. Άλλος βουτούσε μέσα σε παγωμένο νερό.
Ο άγιος Βενέδικτος (14 Μαρτίου), όπως αναφέρει ο βιογράφος του, κυλίστηκε στ΄αγκάθια ολόγυμνος, ώσπου ξεσκίστηκε και καταματώθηκε κι έγινε αγνώριστος, έτσι όμως νίκησε τη σάρκα.
Ο όσιος Μαρτινιανός (13 Φεβρουαρίου), όταν αναγκάστηκε να φιλοξενήσει κάποια νύχτα στο ασκητήριό του μια άσεμνη γυναίκα και πολεμήθηκε από το δαίμονα της πορνείας, άναψε μεγάλη φωτιά και πήδησε μέσα, λέγοντας με δάκρυα: “Αν μπορείς, άθλιε, ν΄αντέξεις αυτή τη φλόγα για λίγο, τότε θ΄αντέξεις και την αιώνια”.
Η γυναίκα, βλέποντάς τον, κατατρόμαξε και άρχισε να τον ικετεύει: “Άγιε του Θεού, μη θανατωθείς άδικα για χάρη μου!” Τότε ο άγιος σηκώθηκε κι έφυγε από κει, ενώ η γυναίκα έμεινε στο κελλί του και σώθηκε.
Στον Ευεργετινό πάλι διαβάζουμε, ότι μια ελεεινή γυναίκα πήγε στο κελλί κάποιου ασκητή με σκοπό να τον παρασύρει, η αθεόφοβη, στην αμαρτία. Εκείνος την έβαλε μέσα, γιατί ήταν νύχτα και φοβήθηκε μην τη φάνε τα θηρία. Επειδή όμως κυριεύθηκε από σαρκική επιθυμία και λίγο έλειψε να πέσει στην πορνεία, τι έκανε;
Έβαλε ένα του δάχτυλο πάνω από τη φλόγα του λυχναριού και το κράτησε εκεί ώσπου κάηκε! Η σαρκική πύρωση δεν υποχώρησε, παρά τους φρικτούς πόνους,
και γι΄αυτό ο γενναίος άνθρωπος του Θεού έβαλε και δεύτερο δάχτυλο πάνω απ΄το λυχνάρι. Έτσι έκαψε ένα-ένα όλα του τα δάχτυλα! Η γυναίκα, που από μια γωνιά τον κρυφοκοίταζε, βλέποντάς τον να καίει τα δάχτυλά του το ένα μετά το άλλο, φοβήθηκε τόσο πολύ, που ξεψύχησε. Το πρωί ο άγιος εκείνος ασκητής τη βρήκε νεκρή και με την προσευχή του την ανέστησε.
Κάνε κι εσύ το ίδιο, αν το λέει η καρδιά σου! Βάλε μόνο ένα σου δάχτυλο στη φλόγα, κι αν μπορείς να υπομείνεις, πέσε και στην αμαρτία! 
Αν όμως δεν αντέχεις μήτε την καύτρα του κεριού να σβήσεις με την άκρη του δαχτύλου σου, πώς θα υποφέρεις τη δριμύτατη φλόγα της ατέλειωτης κολάσεως;…
Αγωνίσου, λοιπόν. Πολέμα τη σάρκα. Διώχνε τους πονηρούς λογισμούς. Εφάρμοσε όσα διάβασες εδώ. Γίνε μιμητής του αποστόλου Παύλου, που με σκληρές ασκήσεις ταλαιπωρούσε και υποδούλωνε το σώμα του (Α΄Κορ. 9:27). Έτσι, με τη χάρη του Θεού, που πάντα συντρέχει τους καλοπροαίρετους αγωνιστές, θα νικήσεις. 

από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός)
ΠΩΣ ΘΑ ΣΩΘΟΥΜΕ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

Η σύλληψη και η γέννηση τής Παρθένου - Πατερική θεολογία

Η σύλληψη και η γέννηση τής Παρθένου
Τή Σύλληψη τῆς Παρθένου γιορτάζει ἡ Ἐκκλησία µας στίς 9 τοῦ ∆εκέµβρη καί τή Γέννησή της στίς 8 τοῦ Σεπτέβρη.

Τίς πληροφορίες γιά τά γεγονότα αὐτά τίς ἔχοµε ἀπό τό « Πρωτοευαγγέλιο τοῦ Ἰακώβου»
καί µέ βάση αὐτές τίς πληροφορίες γράφτηκαν καί οἱ σχετικές ἀκολουθίες τῶν Θεοµητορικῶν ἑορτῶν.

Πρίν ἀναφερθοῦµε στά γεγονότα θά πρέπει νά ποῦµε δυό λόγια γιά τούς γονεῖς τῆς Παρθένου Μαρίας ἤ Μαριάµ. Ὁ Ἰωακείµ καί ἡ Ἄννα, οἱ γονεῖς τῆς Παρθένου, ἦσαν πλούσιοι, ἀλλά καί εὐσεβεῖς καί θεοφοβούµενοι. ∆έν εἶχαν παιδί καί αὐτό τούς στενοχωροῦσε πάρα πολύ. Σέ µιά µεγάλη γιορτή πῆγαν πρῶτοι στό ναό γιά νά προσφέρουν τά δῶρα τους, ἀλλά οἱ ἱερεῖς δέν τό ἐπέτρεψαν αὐτό,γιατί ἦταν ἄτεκνοι καί ἡ ἀτεκνία ἦταν ὄνειδος γι’ αὐτούς. Εἶπαν οἱ ἱερεῖς στόν Ἰωακείµ:« οὐκ ἔξεστίν σοι πρῶτος προσενεγκεῖν τά δῶρά σου, καθ’ ὅτι σπέρµα οὐκ ἐποίησας ἐν τῷ Ἰσραήλ»· δηλαδή, δέ σοῦ ἐπιτρέπεται νά προσφέρεις πρῶτος τά δῶρα σου, ἐπειδή δέν ἐγέννησες παιδί. Τά λόγια αὐτά σάν µαχαίρι ἔσχισαν τήν καρδιά τοῦ Ἰωακείµ. Ἀναφέρει τό Πρωτοευαγγέλιο: « ἐλυπήθη σφόδρα καί λέγων ἐν ἑαυτῷ δέ θά φάγω οὔτε θά πίω µέχρι πού νά µέ ἐπισκεφθεῖ ὁ Θεός», καί ἀνεχώρησε στήν ἔρηµο καί ἡ Ἄννα γιά τό σπίτι της. Ἄρχισαν ὁ καθένας ἀπό τό µέρος του νά πολιορκοῦν τό Θεό µέ τίς νηστεῖες καί τίς προσευχές νά τούς σπλαχνιστεῖ καί νά τούς χαρίσει παιδί νά φύγει τό ὄνειδος τῆς ἀτεκνίας ἀπό τό σπιτικό τους. Καί ό Κύριος, πού πάντα ἀκούει τίς προσευχές αὐτῶν πού µέ θερµή πίστη τόν ἐπικα- λοῦνται, δέν ἦταν δυνατό νά µήν ἀκούσει καί τίς προσευχές τῶν δικαίων Ἰωακείµ καί Ἄννας. Ἔτσι στίς 40 ἡµέρες τοῦ πνευµατικοῦ τους ἀγώνα, ὁ Κύριος ἀπέστειλε ἄγγελο στήν ἔρηµο καί εἶπε στόν Ἰωακείµ ὅτι ὁ Κύριος θά ἐκπληρώσει τήν ἐ- πιθυµία του. Ταυτόχρονα τό χαρµόσυνο µήνυµα δι’ ἀγγέλου ἔφτασε καί στήν Ἄννα, ὅπως διηγεῖται τό «Πρωτοευαγγέλιο τοῦ Ἰακώβου» : « Καί ἰδού ἄγγελος Κυρίου ἐπέστη λέγων αὐτῇ: Ἄννα, Ἄννα, ἐπήκουσε Κύριος τῆς δεήσεώς σου, καί συλλήψει καί γεννήσεις καί λαληθήσεται τό σπέρµα σου ἐν ὅλῃ τῇ οἰκουµένη· καί εἶπεν Ἄννα, ζῆ Κύριος ὁ Θεός µου, ἐάν γεννήσω εἴτε ἄρρεν εἴτε θῆλυ, προσάξῳ αὐτῷ δῶρον Κυρίῳ τῷ Θεῷ µου καί ἔσται λειτουργοῦν αὐτῷ πάσας τάς ἡµέρας τῆς ζωῆς αὐτοῦ». ∆ηλαδή, ὑπόσχεται ἡ Ἄννα ὅτι αὐτό πού θά γεννήσει, ἀγόρι ἤ κορίτσι, θά τό ἀφιερώσει στό Θεό, γιά νά τόν ὑπηρετεῖ διά βίου. Αὐτή τήν ὑπόσχεση τήν τήρησε ἡ Ἄννα, ὅπως θά δοῦµε στή συνέχεια.

Στό µεταξύ ὁ Ἰωακείµ ἐπιστρέφει στό σπίτι µέ τά κοπάδια του καί ἡ Ἄννα, πού ἔµαθε ἀπό τόν ἄγγελο τόν ἐρχοµό τοῦ ἄνδρα της, βγῆκε νά τόν ὑποδεχτεῖ. Μόλις ἔφτασε ὁ Ἰωακείµ, ἡ Ἄννα κρεµάστηκε στό λαιµό του λέγοντας: « Τώρα ξέρω καλά ὅτι ὁ Κύριος, ὁ Θεός, µοῦ ἔδωσε πλούσια τήν εὐλογία Του...». Βέβαια τό εὐλαβές ἀνδρόγυνο δέν παρέλειψε νά ἐκφράσει τήν εὐγνωµοσύνη του πρός τόν Κύριο, προσφέροντας τά δῶρα του στό Ναό.

∆έν ἄργησε νά συλλάβει ἡ Ἄννα· στήν κοιλιά της πλέον σκιρτᾶ ἡ ζωή, ἡ νέα Εὔα πού θά γίνει ἡ µητέρα τῆς πραγµατικῆς ζωῆς καί τῆς εὐτυχίας. Αὐτή ἦταν ἡ ἀµοιβή τῶν κόπων τους καί τῆς εὐλάβειάς τους πρός τό Θεό, ὁ καρπός τῶν ἔργων τους, γιά τόν ὁποῖο ὁ ἱερός Ἰωάννης ὁ ∆αµασκηνός γράφει: « Ποιός καρπός θά µποροῦσε νά θεωρηθεῖ µεγαλύτερος, ἀφοῦ δέν ἦταν ἁπλό γέννηµα τῆς φύσεως τό τέκνο σας, ἀλλ’ ὑπῆρξεν ἔργο τῆς ἀρετῆς καί τῆς προσευχῆς σας;»

Κυοφόρησε ἡ εὐλογηµένη Ἄννα ἐνιά µῆνες , ὅπως ὅλες οἰ γυναῖκες, καί στόν ἔνατο µῆνα ἔφερε στόν κόσµο µιά χαριτωµένη παιδούλα. Ὁ Κωνσταντῖνος Καλλίνικος βάλλει στό στόµα τῆς Ἄννας τούς πιό κάτω στίχους.

«Κόρην Θεέ τῶν οἰκτιρµῶν,µοι ἔδωσες γλυκείαν κόρην, ἧς γῆ καί οὐρανός,δέ θά ίδοῦν ὁµοίαν» (Θεοτοκιάς).

Σίγουρα καµιά ἄλλη δέ θά γεννηθεῖ στή γῆ σάν τήν Παρθένο Μαρία πού νά µήν ἔχει κανένα ψεγάδι.
Στήν κόρη της ἡ Ἄννα ἔδωσε τό ὄνοµα Μαριάµ καί φρόντιζε νά τήν ἀνατρέφει σύµφωνα µέ τό νόµο τοῦ Θεοῦ.

Αὐτά εἶναι σέ συντοµία τά γεγονότα τῆς σύλληψης καί τῆς γέννησης τῆς Παρθένου.

Θά θέλαµε ἐδῶ νά ἀπευθυνθοῦµε στά ζευγάρια πού δέν ἔχουν γεννήσει παιδί ἀκόµα, νά µήν ἀπαγοητεύονται, ἀλλά νά καταφεύγουν µέ πίστη στό Θεό καί νά ζοῦν σύµφωνα µέ τό θέληµά Του, ὅπως ὁ Ἰωακείµ καί ἡ Ἄννα

Συνέντευξη με τον Γέροντα Παντελεήμονα, Ηγούμενο της Παναγίας Χαματούρα Λιβάνου (μέρος α'+β´)

ADOBE FLASH PLAYER
You are either missing or need to update your ADOBE Flash Player in order to see this video .

Download Now

VIDEO PLAYER by streaming Hosting

ADOBE FLASH PLAYER
You are either missing or need to update your ADOBE Flash Player in order to see this video .

Download Now

VIDEO PLAYER by Business Video Hosting

Ειρήνη. Από τον Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη!

Όλοι επιθυμούν την ειρήνη, μα δεν ξέρουν πώς να την αποκτήσουν .
Ο Μέγας Παΐσιος κυριεύθηκε από θυμό και παρακάλεσε τον Κύριο να τον ελευθερώσει από αυτό το πάθος . Ο Κύριος εμφανίστηκε σ ‘ αυτόν και του είπε :
«Παΐσιε , αν θέλεις να μην οργίζεσαι, μην επιθυμείς τίποτε , μη κρίνεις και μη μισήσεις κανένα και θα έχεις την ειρήνη».
Έτσι κάθε άνθρωπος που κάνει το θέλημα του να υποχωρεί
έναντι του Θεού και των ανθρώπων, θα είναι πάντα ειρηνικός στην ψυχή.
Όποιος όμως αγαπά να κάνει το θέλημά του, αυτός δεν θάχει ειρήνη ...

Ψυχή που παραδόθηκε στο θέλημα του Θεού υποφέρει εύκολα κάθε θλίψη και κάθε ασθένεια γιατί τον καιρό της ασθένειας παραμένει στη θέα του Θεού και προσεύχεται : «Κύριε, Συ βλέπεις την ασθένειά μου.

Εσύ ξέρεις πόσο αμαρτωλός και αδύνατος είμαι βοήθησέ με να υπομένω και να ευχαριστώ την αγαθότητά Σου». Και ο Κύριος ανακουφίζει τον πόνο και η ψυχή αισθάνεται την εγγύτητα του Θεού και μένει κοντά στον Θεό γεμάτη χαρά και ευγνωμοσύνη .
Αν υποστείς καμιάν αποτυχία, σκέψου : «Ο Κύριος βλέπει την καρδιά μου και αν είναι θέλημά Του, όλα θα είναι για το καλό το δικό μου και των άλλων». Έτσι η ψυχή σου θα έχει πάντα ειρήνη .

Αλλά αν αρχίζει κανείς να παραπονείται : αυτό δεν είναι καλό, εκείνο δεν είναι όπως πρέπει , τότε ποτέ στην ψυχή του δεν θα υπάρχει ειρήνη , έστω κι αν νηστεύει και προσεύχεται πολύ . …

… Ο Κύριος μας αγαπά κι έτσι μπορούμε να μη φοβόμαστε τίποτε , εκτός από την αμαρτία γιατί εξαιτίας της αμαρτίας χάνεται η χάρη και χωρίς την χάρη του Θεού ο εχθρός παρασύρει την ψυχή , όπως παρασύρει ο άνεμος τα ξερά φύλλα ή τον καπνό . …
… Το κατόρθωνε γιατί αγαπούσε τον λαό και δεν έπαυε να προσεύχεται γι αυτόν :
«Κύριε, δώσε την ειρήνη Σου στον λαό Σου».

«Κύριε , δώσε στους δούλους Σου το Πνεύμα Σου το Άγιο , για να θάλπει τις ψυχές τους με την αγάπη Σου και να τους οδηγεί σ΄όλη την αλήθεια και σε κάθε αγαθό». …

… Έτσι, προσευχόμενος συνεχώς για τον λαό, διαφύλασσε την ειρήνη της ψυχής, ενώ εμείς την στερούμαστε, γιατί δεν υπάρχει μέσα μας αγάπη για τον λαό .

Οι Άγιοι Απόστολοι και όλοι οι Άγιοι ποθούσαν την σωτηρία του λαού και, όταν βρίσκονταν ανάμεσα σ΄ ανθρώπους , προσεύχονταν διακαώς γι΄ αυτούς .

Το Άγιο Πνεύμα τους έδινε τη δύναμη να αγαπούν τον λαό. Κι εμείς, αν δεν αγαπούμε τον αδελφό, δεν θα έχομε ειρήνη . …
… Ο Όσιος Παΐσιος ο Μέγας προσευχόταν για ένα μαθητή του που αρνήθηκε τον Χριστό . Ενώ λοιπόν προσευχόταν , του εμφανίστηκε ο Κύριος και του είπε:
«Παΐσιε, για ποιόν παρακαλείς; Δεν ξέρεις πώς μ΄ έχει αρνηθεί;» Ο Παίσιος όμως εσυνέχιζε να λυπάται τον μαθητή του και τότε του είπε ο Κύριος : «Παίσιε, έγινες όμοιος με μένα στην αγάπη».

Έτσι αποκτάται η ειρήνη και εκτός απ΄ αυτόν δεν υπάρχει άλλος δρόμος . …

… Ψυχή αμαρτωλή, αιχμάλωτη στα πάθη, δεν μπορεί να έχει ειρήνη και χαρά εν Κύριο, έστω κι αν έχει όλα τα πλούτη της γης, έστω κι αν βασιλεύει σ΄ όλο τον κόσμο . Αν σ΄ ένα τέτοιο βασιλιά, την ώρα που διασκεδάζει σε συμπόσιο με τους πρίγκιπες του καθισμένος στο θρόνο του δοξασμένος, αν του πούμε ξαφνικά : «Βασιλιά, πεθαίνεις σε λίγο», τότε η ψυχή του θα ταραζόταν, θα έτρεμε από το φόβο και θα έβλεπε την αδυναμία του.

Πόσοι όμως υπάρχουν φτωχοί, αλλά πλούσιοι σε αγάπη για τον Θεό, που αν τους έλεγαν : «Τώρα πεθαίνεις», θα απαντούσαν ειρηνικά : «Ας γίνει το θέλημα του Κυρίου. Ας είναι δοξασμένος ο Κύριος , γιατί με θυμήθηκε και θέλει να με πάρει εκεί, όπου πρώτος μπήκε ο ληστής». …

… Δόξα Σοι, Κύριε, γιατί τώρα έρχομαι σε Σένα και θα βλέπω αιώνια με ειρήνη και αγάπη το Πρόσωπό Σου. Το ιλαρό, πράο βλέμμα Σου αιχμαλώτισε την ψυχή μου και αυτή λιώνει για Σένα». …

… Αν όμως συνηθίσομε να προσευχόμαστε θερμά για τους εχθρούς μας και να τους αγαπούμε, θα παραμείνει για πάντα η ειρήνη στις καρδιές μας.

Δεν μπορεί να έχει ειρήνη η ψυχή, αν δεν μελετά μέρα και νύχτα τον νόμο του Θεού. Γιατί αυτός ο νόμος γράφτηκε από το Πνεύμα του Θεού και το Πνεύμα του Θεού πηγαίνει από τη Γραφή στην ψυχή. Κι η ψυχή αισθάνεται γλυκύτητα και ευχαρίστηση γι΄ αυτό και δεν θέλει πια ν΄ αγαπά τα επίγεια , γιατί η αγάπη για τα επίγεια ερημώνει τον νου.

Η ψυχή τότε καταλαμβάνεται από αθυμία, αγριεύει και παύει να προσεύχεται. Κι ο εχθρός, βλέποντας πώς η ψυχή απομακρύνθηκε από τον Θεό, την σαλεύει και εύκολα συγχύζει τον νου με διάφορους άτακτους λογισμούς κι έτσι περνά ολόκληρη τη μέρα και δεν μπορεί να βλέπει καθαρά τον Κύριο.

Όποιος έχει μέσα του την ειρήνη του Αγίου Πνεύματος , σκορπίζει ειρήνη και στους άλλους. Όποιος όμως έχει μέσα του πνεύμα κακό, σκορπά και στους άλλους το κακό . …

… Ο θυμώδης άνθρωπος υποφέρει ο ίδιος μεγάλο μαρτύριο από πονηρό πνεύμα, εξαιτίας της υπερηφάνειας του. Ο υφιστάμενος, όποιος κι αν είναι, πρέπει να το καταλαβαίνει και να προσεύχεται για τον ψυχικά άρρωστο προϊστάμενό του και τότε ο Κύριος, βλέποντας την υπομονή του, θα του δώσει άφεση αμαρτιών και αδιάλειπτη προσευχή. Είναι μέγα έργον ενώπιον του Θεού το να προσεύχεται κανείς γι΄αυτούς που τον αδικούν και τον προσβάλλουν .

Εξαιτίας αυτού θα του δώσει ο Κύριος τη χάρη και θα γνωρίσει με το Άγιο Πνεύμα τον Κύριο. Κι έτσι θα υπομείνει τότε, χάριν του Κυρίου, με χαρά όλες τις θλίψεις και θα του δώσει ο Κύριος αγάπη για όλο τον κόσμο και θα επιθυμεί ολόψυχα το καλό για όλους και θα προσεύχεται για όλους όπως για την ψυχή του .

Ο Κύριος μας έδωσε την εντολή ν΄ αγαπούμε τους εχθρούς και όποιος αγαπά τους εχθρούς εξομοιώνεται με τον Κύριο . Η αγάπη για τους εχθρούς δεν είναι δυνατή παρά μόνο με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Γι΄ αυτό, μόλις σε προσβάλει κανείς, προσευχήσου γι΄ αυτόν στον Θεό κι έτσι θα διατηρήσεις την ειρήνη του Θεού στην ψυχή σου . …

… Αν κάποιος ως προϊστάμενος αναγκαστεί να δικάσει έναν άλλο για κάποιο παράπτωμα, πρέπει να παρακαλεί τον Κύριο να του δώσει συμπάσχουσα καρδιά, την οποία αγαπά ο Κύριος, και τότε θα κρίνει σωστά . Αν κρίνει όμως λαμβάνοντας υπόψη μόνο τα έργα του υποδίκου, τότε θα πέσει σε λάθη και δεν θ΄ αρέσει στον Κύριο .

Πρέπει να κρίνει κανείς με σκοπό τη διόρθωση του ανθρώπου και συνεπώς είναι ανάγκη να συμπονή ο δικαστής κάθε ψυχή, κάθε πλάσμα και κτίσμα του Θεού και να έχει καθαρή συνείδηση σ΄ όλες τις πτυχές της ζωής του και τότε θα βρει βαθιά ειρήνη στην ψυχή και τον νου . …

… Αν εγνώριζαν οι βασιλιάδες και οι κυβερνήτες των λαών την αγάπη του Θεού, δεν θα έκαναν ποτέ πόλεμο . Ο πόλεμος προέρχεται από τις αμαρτίες και όχι από την αγάπη. Ο Κύριος μας εδημιούργησε κατά την αγάπη Του και μας παρήγγειλε να ζούμε με αγάπη .

Αν οι άρχοντες τηρούσαν τις εντολές του Κυρίου και ο λαός και οι υπήκοοι υπάκουαν με ταπείνωση, θα υπήρχε μεγάλη ειρήνη και αγαλλίαση πάνω στη γη. Εξαιτίας όμως της φιλαρχίας και της ανυπακοής των υπερήφανων υποφέρει όλη η οικουμένη . …

Αυτομεμψία όχι απελπισία.

- Γέροντα, είναι εύκολο εξαρχής νά συναισθανθούμε σέ βάθος τήν άμαρτωλότητά μας;

- Ό Θεός άπό αγάπη δέν επιτρέπει στήν άρχή της πνευματικής μας ζωής νά συναισθανθούμε τήν άμαρτωλότητά μας, γιά νά μήν καμφθούμε. Υπάρχουν φιλότιμες και
ευαίσθητες ψυχές πού δέν θά τό άντεχαν και θά πάθαιναν ζημιά. Θαμπώνει τά μάτια μας και δέν βλέπουμε όλα μαζί τά σφάλματα μας. Μπορεί π.χ. νά έχουμε κουτσουλιές στό μανίκι μας, και εμείς νά νομίζουμε ότι είναι λουλούδια. Προχωρώντας στον αγώνα μας, λίγο-λίγο, επιτρέπει ό Θεός νά αρχίσουμε νά βλέπουμε τά σφάλματα μας και μας δίνει και δύναμη νά αγωνισθούμε, γιά νά τά διορθώσουμε. Ή λεπτή εργασία βλάπτει, όταν δέν ύπάρχη πείρα. Τό ίδιο συμβαίνει και μέ τήν συναίσθηση τών ευεργεσιών τού Θεού. Άν έβλεπε ό άνθρωπος τις εύεργεσίες του Θεού στην αρχή της πνευματικής του ζωής, θά πάθαινε πνευματική αιμορραγία. Γιατί, όταν κανείς βλέπη τίς ευεργεσίες του Θεού καί συναισθάνεται τήν αχαριστία του, μετά λειώνει.
- Γέροντα, δέν βλέπω τά σφάλματα μου καί ή καρδιά μου είναι πέτρα.
- Μερικές φορές επιτρέπει ό Θεός νά μή βλέπουμε τά σφάλματα μας καί νά είναι ή καρδιά μας πέτρα, γιατί μπορεί ό διάβολος νά μάς ρίξη στήν απελπισία. Ό άνθρωπος πρέπει νά σκέφτεται τήν άμαρτωλότητά του μέ διάκριση. Ή μετάνοια πού έχει μέσα της άγχος καί απελπισία δέν είναι άπό τόν Θεό έχει βάλει καί τό ταγκαλάκι τήν ουρίτσα του.
Πρέπει νά προσέξη κανείς, γιατί μπορεί ό διάβολος νά τόν πιάση άπό τά δεξιά, άπό τήν μετάνοια, καί νά τόν πετάξη στά αριστερά, στήν θλίψη καί στήν απογοήτευση, ώστε νά τόν τσάκιση ψυχικά καί σωματικά καί νά τόν άχρηστέψη. Φέρνει δηλαδή τήν άλλη συντριβή, πού έχει άγχος, γιά νά τόν κάνη συντρίμμια. Μπορεί λ.χ. νά του πή: Είσαι πολύ αμαρτωλός, δέν θά σωθής. Δήθεν ενδιαφέρεται γιά τήν ψυχή του, καί του δημιουργεί άγχος καί απελπισία! Μά δέν θά αφήσω τόν διάβολο νά κάνη ό,τι θέλει. Όταν ό διάβολος σου λέη: είσαι αμαρτωλή, νά του λές: Τί σέ ενδιαφέρει εσένα; Όταν θέλω έγώ, θά πώ ότι είμαι αμαρτωλή, όχι όταν θέλης εσύ.
- Γέροντα, πού οφείλεται ή μελαγχολία πού έρχεται πολλές φορές στήν ψυχή;
- Ή μελαγχολία καί τό πλάκωμα τής ψυχής οφείλονται συνήθως σέ τύψεις άπό ευαισθησία, καί τότε ό άνθρωπος χρειάζεται νά έξομολογηθή, γιά νά μπόρεση νά βοηθηθή άπό τόν πνευματικό. Γιατί, άν είναι ευαίσθητος, μπορεί τό σφάλμα πού έκανε νά είναι πολύ μικρό, άλλά ό εχθρός διάβολος νά τό μεγαλοποιή νά του τό δείχνη μέ μικροσκόπιο, γιά νά τόν ρίξη στήν απελπισία καί να τόν άχρηστέψη. Μπορεί νά του πή λ.χ. ότι τάχα στενοχώρησε πολύ τούς άλλους, ότι τούς δυσκόλεψε κ.λπ., και νά τόν κάνη νά στενοχωριέται πιό πολύ άπό όσο αντέχει. Αφού ενδιαφέρεται ό διάβολος, γιατί δέν πηγαίνει νά πειράξη τήν συνείδηση ενός αναίσθητου άνθρωπου; Άλλά τόν αναίσθητο τόν κάνει νά θεωρή μηδαμινό ένα μεγάλο σφάλμα του, γιά νά μήν έρθη σέ συναίσθηση.
Πρέπει ό άνθρωπος νά γνωρίση τόν εαυτό του όπως είναι, καί όχι όπως τόν παρουσιάζει ό εχθρός διάβολος, διότι αυτός ενδιαφέρεται γιά τό κακό μας. Ποτέ νά μήν απελπίζεται, αρκεί νά μετανοή, γιατί καί οί αμαρτίες του είναι λιγώτερες άπό τού διαβόλου καί ελαφρυντικά έχει, επειδή πλάσθηκε άπό χώμα καί άπό απροσεξία γλίστρησε καί λασπώθηκε. Γιά νά γίνη σωστός αγώνας, πρέπει νά γυρίζουμε τήν ρόδα αντίθετα άπό εκεί πού τήν γυρίζει ό διάβολος. Άν μας λέη ότι είμαστε κάτι, νά καλλιεργούμε τήν αύτομεμψία. Άν μας λέη ότι δέν είμαστε τίποτε, νά λέμε: Ό Θεός θά μέ έλεήση. Έτσι άπλά άν κινήται ό άνθρωπος, μέ εμπιστοσύνη καί ελπίδα στον Θεό, μπαίνει στήν ζωή του ή μετάνοια, ή ταπείνωση, καί ανεβαίνει σέ πνευματικά ύψη.
- Δηλαδή, Γέροντα, ή αύτομεμψία δέν βοηθάει στον πνευματικό αγώνα;

- Βοηθάει, άλλά θέλει διάκριση. Μπορεί π.χ. νά λέη κανείς στόν εαυτό του: Είσαι ανόητος… . Νά τό λέη όμως μέ ταπείνωση, γιά νά κοροϊδέψη τόν διάβολο, άλλά καί μέ λεβεντιά, όχι μέ κακομοιριά. Αυτομεμψία, όχι απελπισία. Σημείο πνευματικής ώριμότητος είναι νά πιστέψω ότι δέν κάνω τίποτε, νά απογοητευθώ μέ τήν καλή έννοια άπό τόν εαυτό μου, άπό τό έγώ μου νά νιώθω πώς μέ ό,τι κάνω προσθέτω συνέχεια μηδενικά καί νά συνεχίζω τόν αγώνα μου ελπίζοντας στόν Θεό. Τότε ο Καλός Θεός, όταν δή τά μηδενικά της αγαθής μου προαιρέσεως, θά μέ λυπηθη, θά πρόσθεση στήν άρχή τήν μονάδα καί θά πάρουν άξια τά μηδενικά μου καί θά πλουτίσω πνευματικά. Μέσα στήν ταπεινή κατάσταση τής άπογοητεύσεως άπό τόν εαυτό μου κρύβεται ή καλή πνευματική κατάσταση.

Δοκιμασμένες Πνευματικές Νουθεσίες Του Γέροντος Εφραίμ

*Αυτός που μας περιφρονεί, αδικεί και κατηγορεί, που μας τα κάνει αυτά είναι ο καυτήρας που μας καυτηριάζει την πληγή του εγωισμού μας για να γίνουμε καλά. Ο Θεός τον επιτρέπει, για να γίνουμε καλά, γιατί όσο έχουμε τον εγωισμό πονάμε. Όταν θα έλθει καιρός, που θα έχουμε ταπείνωση, δε θα πονάμε, και τότε μας έρχεται ειρήνη και γαλήνη

.
* Ο Μέγας Αντώνιος τι είπε; «Οσάκις το βάρος του πράγματος το έριξα επάνω μου, αμέσως η γαλήνη απλώθηκε μέσα στην ψυχή μου. Από τη στιγμή που έριξα το βάρος στον άλλο και είπα αυτός φταίει και όχι εγώ, τότε ένιωσα μέσα μου στεναχώρια και πίκρα». Να ο δρόμος ποιος είναι· ρίξε το βάρος επάνω σου, μέμψου τον εαυτό σου ότι εγώ φταίω, για τις αμαρτίες μου επέτρεψε ο Θεός, γιατί έχω εγωισμό επέτρεψε ο Θεός, για στεφάνι επέτρεψε ο Θεός και γι’ αυτό μου έγινε… Άπαξ και πούμε γιατί να μου το κάνει αυτός και τα όμοια ζούμε στην αρρώστια του εγωισμού μας.

* Η οίηση είναι δυσδιάκριτη αρρώστια γιατί είναι το λεπτό πνεύμα της υπερηφάνειας. Εκδηλώνεται διά των παθημάτων και των λογισμών και την αντιλαμβάνεται ο πνευματικός ιατρός και αρχίζει την έρευνα για να βρει την αιτία.

* Αν θέλουμε να ταπεινώσουμε τα πάθη, το διάβολο, ας ταπεινώσουμε το λογισμό μας, ας κάνουμε αυτό που πρέπει, αυτό που διατάσσει ο Θεός.

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΟ 1940!