Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

ΤΟ ΑΠΟΣΤΗΜΑ ΤΟΥ ΣΧΟΛΑΡΧΗ (άμισθος ιατρός)


Ο Ευγένιος Βούλγαρις διετέλεσε διευθυντής στην Αθωνίδα σχολή το δεύτερο ήμισυ του 18ου αιώνα. Στην ιερά μονή Διονυσίου ο σοφός αυτός άνδρας δοκίμασε την θαυματουργική δύναμη της Παναγίας του Ακαθίστου, η οποία τον θεράπευσε από ένα οδυνηρό απόστημα.

"Θα διηγηθώ, σημειώνει ο ίδιος, το θαύμα που έκανε σε μένα η Παναγία, για να της αποδώσω έτσι την ευγνωμοσύνη που της οφείλω. Δεν το γράφω για να υπερηφανευθώ ότι δέχτηκα τάχα θεία επίσκεψη κι ούτε με πειράζει, αν θα με χαρακτηρίσουν ανόητο για τη διήγηση.



Το 1758, λοιπόν, ήμουν σχολάρχης στην Αθωνιάδα. Οταν ήρθε η άνοιξη, παρουσιάστηκε στο βάθος της αριστερής μου μασχάλης ένα επικίνδυνο απόστημα. Με ταλαιπωρούσε ένας ελαφρός πυρετός κι ένοιωθα εξάντληση. Το απόστημα διαρκώς μεγάλωνε και σκλήραινε. Ολο το κοίλωμα της μασχάλης και ο αριστερός μαστός είχαν σκληρύνει σαν την πέτρα.

Πονούσα φοβερά. Δεν μπορούσα όχι μόνο να σταθώ, μα ούτε να καθήσω, να ξαπλώσω, να κοιμηθώ ή να αναπνεύσω ελεύθερα. Ενοιωθα απογοήτευση και προτιμούσα τον θάνατο από τη φοβερή αυτή ταλαιπωρία.

Μερικοί φίλοι με συμβούλευαν να νοσηλευθώ σε νοσοκομείο της Χίου, της Σμύρνης ή της Θεσσαλονίκης. Κάθε όμως μετακίνηση ήταν δύσκολη και επικίνδυνη.

Πάνω στην απελπισία μου μαθαίνω ότι κάποιος διονυσιάτης μοναχός Νικηφόρος είναι ειδικός στο να χειρουργεί αποστήματα. Παίρνω την απόφαση να τον επισκεφθώ. Με βάλανε με πολύ κόπο σε μια μικρή βάρκα κι αφού κάναμε τον περίπλου του Αθωνα φθάσαμε στη μονή Διονυσίου.

Ο π. Νικηφόρος εξέτασε προσεκτικά το απόστημα και μου είπε:
- Εχε θάρρος. Τη θεραπεία όμως να την περιμένεις από τον Τίμιο Πρόδρομο, τον προστάτη της μονής. Εγώ μόνο σαν βοηθός του θα σου χρησιμεύσω.

Συγχρόνως έβαλε στο πονεμένο μέρος μαλακτικά, για να μαλακώσουν τη σκληρότητα του. Μέσα μου φούντωσε η ελπίδα ότι με τη δύναμη του Τιμίου Προδρόμου θα με θεράπευε.

Ο π. Νικηφόρος μου έβαζε χίλια δυο καταπλάσματα. Και τι δεν επινοούσε! Χόρτα, ρίζες, φύλλα, φρούτα, ξύγκια, σαλιάγκια, πυρακτωμένους πλίθους, λάδια διάφορα. Το απόστημα όμως ούτε υποχωρούσε ούτε μαλάκωνε. Αντίθετα, χειροτέρευε.

Τότε ο γέροντας αποφάσισε να με χειρουργήσει. Ηθελε να χτυπήσει το κακό στη ρίζα, η οποία, καθώς έλεγε, ήταν μεγάλη σαν ρεβύθι. Θα βύθιζε λοιπόν στο βάθος το μαχαίρι και βγάζοντας τη ρίζα που ήταν η αρχή του κακού, σύντομα θα εξαφανιζόταν και όλο το απόστημα.

Εγώ όμως φοβήθηκα την τόλμη του χειρουργού. Απόστημα που δεν είχε ωριμάσει δεν έπρεπε και να χειρουργηθεί. Γι αυτό αρνήθηκα την επέμβαση. Ετσι ο π. Νικηφόρος απελπίστηκε για τη θεραπεία μου, ενώ εγώ για τη ζωή μου.

Απογοητευμένος τελείως από την ανθρώπινη βοήθεια, στράφηκα προς τη Μητέρα της ευσπλαχνίας και την ικέτευα επίμονα με δάκρυα να μου γίνει ιατρός και θεραπευτής.
- "Βλέψον ιλέω όμματί σου και επίσκεψαι την κάκωσιν ην έχω", θρηνούσα με χαμηλή φωνή.

Υστερα γυρίζω στους παρόντες και τους λέω:
- Πηγαίνετέ με στο παρεκκλήσι της Θεοτόκου του Ακαθίστου και αφήστε με μπροστά στη θαυματουργή εικόνα της.

Πράγματι, με πήγαν εκεί σηκωτό. Κι ενώ ο παπάς έψαλλε για χάρη μου τη μεγάλη Παράκληση, εγώ διαρκώς έκλαιγα. Τέλος έπεσα μπροστά στην εικόνα της Παναγίας κι αφού έβρεξα το έδαφος με τα δάκρυα μου, ικέτευσα θερμά και είπα:
- Μη μ αφήσεις, Μητέρα, να χαθώ. Σταμάτησε τη συμφορά μου. "Πάντα γάρ δύνασαι ως μήτηρ ούσα του τα πάντα ισχύοντος Θεού".

Αυτό ήταν! Αμέσως ένοιωσα μέσα μου δύναμη, σηκώθηκα και βγήκα χαρούμενος από το παρεκκλήσι. Με τη βοήθεια ενός αδελφού και του μπαστουνιού μου ανέβηκα στο κελί μου και κοιμήθηκα επιτέλους όλη τη νύχτα - εγώ, που πέρασα τόσες νύχτες άυπνος από τους πόνους.



Το πρωί ήμουν ήρεμος. Το απόστημα σε λίγο μαράθηκε και εξαφανίστηκε.

Από τότε αισθάνομαι οφειλέτης στη Θεομήτορα και κηρύττω παντού το θαύμα της".

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...